Fraai watersportweekend in en rondom Wijdemeren

In en rondom de sluizen heerste een gezellige drukte
Door: Joop Glijn

 

De laatste week van juli maakte toch nog veel goed van deze goeddeels mislukte zomermaand.  Tijdens de eerste drie weken van de schoolvakanties in deze regio, kon het weer gewoon niet slechter, want kou en regen geselden ons land.Vooral gezinnen met kinderen die in zomerhuisjes of in tenten in eigen land hun welverdiende vakanties doorbrachten, waren hiervan de dupe. Het slechte weer beperkte zich overigens niet tot ons eigen land, want tot ver buiten onze landsgrenzen was het hetzelfde laken en pak. De dagelijkse beelden van de Tour de France, die velen dagelijks gevolgd zullen hebben, waren hiervan het overtuigende bewijs. Door die situatie was er gelukkig sprake van “gedeelde smart is halve smart”. Maar eindelijk, eindelijk sloeg het weer om en kon er laat in juli toch nog worden genoten van een serie prachtige zomerdagen. Die ommekeer werd dan ook ten volle omarmd, want bijna iedereen wilde natuurlijk de schade van een verregende vakantie een beetje inhalen. Vooral voor degenen die alweer volop aan het werk waren, kwam bijvoorbeeld het zomerse weekend van eind juli als een geschenk uit de hemel.

 

Een rondje Wijdemeren

Toen we eindelijk met zomerse temperaturen te maken kregen viel er binnen onze eigen gemeente op en rondom de plassen veel te genieten. Op zaterdag 26 juli ben ik eerst maar eens een kijkje gaan nemen bij de zelfbedieningssluis in de ’s-Gravelandsevaart tegenover Intratuin. Het was daar al vroeg een drukte van belang. Kende deze sluis na oplevering nog geruime tijd een reeks van vervelende storingen, met alle gevolgen van dien, die blijken gelukkig verleden tijd te zijn en zoals ik het kon waarnemen, functioneert de sluis nu prima. Door de lage en vrij smalle doorgang onder de Vreelandseweg, naar en van het Hilversums kanaal, is het gebruikmaken van deze sluis niet voor alle plezierboten weggelegd. Dat ondervond bijvoorbeeld de Fries Jan Hofstede, met vrouw en twee kleine kinderen door het land trekkend met hun fraaie Lemster aak. Die heeft hij als casco gekocht en zelf helemaal afgebouwd. Na het Hilversums kanaal wilde hij via de Loosdrechtse plassen en de Vecht richting Utrecht en Gorcum varen en vervolgens  richting Bolsward, zijn thuishaven. Ze kwamen met de aak bijna  onder de brug vast te zitten, maar met veel kunst en vliegwerk en de nodige ervaring worstelde hij zich toch onbeschadigd weer naar buiten. Vervolgens was de bediening van de sluis voor dit echtpaar een koud kunstje en goedgemutst vervolgden zij hun vaarroute richting Loosdrecht. Het zijn dus vooral de kleine pleziervaartuigen die van de mogelijkheid een rondje Wijdemeren te varen, gebruik kunnen maken. Vanuit Loosdrecht komend vaart men na het schutten in de zelfbedieningssluis linksaf het Hilversums kanaal op naar de sluis ’t Hemeltje in Nederhorst den Berg. Na daar geschut te hebben linksaf de Vecht op en via de Mijndense sluis bereikt men weer de Loosdrechtse plassen. Uiteraard kan dit rondje ook in omgekeerde richting worden gemaakt. Ik ontmoette bij de zelfbedieningsluis ondermeer het echtpaar Debeaune dat 20 jaar in Frankrijk heeft gewoond en met hun boot weer volop genoten van de schoonheid van het plassengebied in eigen land. Oost west, thuis best, zullen we maar zeggen. Daar was ook de familie Krijnen die met hun buurman Schepers uit Loosdrecht een stukje gingen varen, de familie Verbeek uit Huis ter Heide die hebben hun bootje in Loosdrecht liggen, de familie Hogendoorn uit Utrecht en tenslotte de familie van Rooijen uit Hilversum .Die zijn drie weken met hun plezierjachtje op stap geweest en zij hebben hun vaste ligplaats bij de watersportver. “de Watervogels” in Oud-Loosdrecht. Al die families die de sluis passeerden waren, hoe kan het ook anders, in een opperbeste stemming. De zon stond hoog aan de hemel, de zelfbedieningssluis werkte perfect en het beloofde een heerlijke watersportdag te worden.

De sluis ’t Hemeltje in Nederhorst den Berg.

Na die leuke eerste indrukken op die stralende zaterdagmorgen reed ik vervolgens naar de sluis ’t Hemeltje in Nederhorst den Berg, die de vaarverbinging vormt van het Hilversums kanaal met de Vecht. Gezien de grootte van de schutsluis is daar wel een sluiswachter actief en wel de heer Elie Pouw. Natuurlijk ging ik een praatje met hem maken en ondanks het drukke sluisverkeer nam hij toch even de tijd voor me. Hij blijkt al jaren in het vak te zitten. Vanaf 1976 is hij in dienst bij de gemeente Hilversum. Tot 1991 was hij invaller bij afwezigheid van de toenmalige vaste sluiswachter en vanaf 1991 is hij officieel als sluiswachter in functie. Maar volgens Elie is de sluiswachter helaas een uitstervend ras aan het worden, want er is een ontwikkeling gaande dat ook de sluisbruggen in de nabije toekomst op afstand zullen worden bediend. In dit plassengebied zal dit vanuit Weesp gaan gebeuren. Bij een aantal grote bruggen over de Vecht is dit inmiddels al het geval. Gelukkig hoeft de tegenwoordige sluiswachter bij mooi weer, zoals op deze stralende zaterdag het geval was, niet meer binnen te zitten om alles te kunnen bedienen, maar kan hij of zij met de huidige moderne apparatuur ook  buiten zowel de brug, als de sluisdeuren bedienen.

Het blijkt al gauw dat Pouw in de loop der jaren vele contacten met eigenaren van vaartuigen heeft opgebouwd, want bij het in- en uitvaren van de vaartuigen zijn de kwinkslagen over en weer niet van de lucht. Dat zorgde voor dat speciale watersportsfeertje en verhoogde de stemming. Als ik de opmerking maak dat het er rondom de sluis zo verzorgd uitziet, vertelt Elie me niet zonder trots dat hij dat allemaal zelf onderhoud. De sluis is tussen 12.00 en 13.00 uur gesloten en in die tussentijd heeft hij ook die zaterdag nog even het gras gemaaid. Dat is te zien, want het oogt als een biljartlaken. Trouwens uit ons gesprek blijkt ook dat hij een echte doener is die ook in zijn vrije tijd niet stil kan zitten. In het verleden heeft hij ook bij de handbalafdeling van sportclub “Nederhorst” zijn sporen verdiend.

De sluiswachter vroeger en nu

Als ik hem vertel dat het mij als zoon van een vroegere beurtschipper opvalt dat ik het bekende klompje aan de hengel mis waarmee tijdens mijn jeugdjaren de sluiswachter het sluisgeld ophaalde, vertelt hij me dat die romantische vorm van betalen al lang verleden tijd is. Tegenwoordig ontvangt iedere passant een bewijs van betaling en loopt de sluiswachter tijdens het schutten alle boten af om het sluisgeld in ontvangst te nemen. Hierop inhakend moet hij overigens wel bekennen dat hij de zeventiger en begin tachtiger jaren als sluiswachter wel de leukste periode heeft gevonden. Het was toen allemaal nog handbediening en de mensen waren ook gemoedelijker, hadden minder haast en meer tijd voor een praatje. Hij vertelt me ook dat tegenwoordig tijdens een mooi zomers weekend wel zo’n 300 vaartuigen, groot en klein, zijn sluis passeren. En ook die bewuste mooie zaterdag was het weer gezellig druk in de sluis, maar ondanks dat verliep het schutten probleemloos. Eén ding zit sluiswachter Pouw dwars en wel het volgende: Eenmaal per jaar wordt er in Loosdrecht  “de Sloep en Tocht” georganiseerd, zeg maar een rondje Wijdemeren voor sloepen. Daarbij wordt in de pers wel steevast de Mijndense sluis genoemd, maar nooit ’t Hemeltje, terwijl het hier wel de mooiste locatie is. Nog eens kritisch rondkijkend moet ik hem daarin volkomen gelijk geven.

Een stormachtig einde van een stralende dag aan en op het water

In deze terugblik op een stralend zomerweekend mag niet onvermeld blijven dat er aan het eind van die heerlijke zaterdag een zwaar onweer losbarstte, die plaatselijk gepaard ging met hagelbuien en zware windstoten. Na een snikhete dag veroorzaakte die bui helaas veel schade aan bomen en vele tuinen binnen Wijdemeren. Hoe het tijdens die zware onweersbui de vele enthousiaste watersporters is vergaan die met hun open bootjes de fraaie plassen en de Vecht bevolkten, is mij onbekend. Gelukkig bleek achteraf wel dat er zich geen persoonlijke ongelukken hebben voorgedaan en dat was, ondanks alle schade, toch goed nieuws.

De Mijndense sluis, een doorlopende theatervoorstelling

De derde locatie die ik dat weekend bezocht was natuurlijk de Mijndense sluis, die de Loosdrechtse plassen verbindt met de Vecht. Heel bewust bezocht ik deze sluis niet op zaterdag, maar op zondag 28 juli j.l., omdat bij mooi weer velen die dag de fiets zouden pakken en dat bleek een goede inschatting te zijn. Het was file fietsen langs de Vecht en bij de  sluis aangekomen was het daar niet alleen een drukte van jewelste, maar was het er ook reuze gezellig. Tot in alle uithoeken rondom de sluis stonden gestalde fietsen en alle stoeltjes langs de kade van de sluis waren bezet, de verfrissingen vloeiden rijkelijk in dorstige kelen.Uit een geluidsbox zong op dat moment de een of andere smartlapkoningin: “Ik droomde van een paradijs op aarde”. Toepasselijker kon het gewoon niet. De dienstdoende sluiswachter bleek die zondag een vrouw te zijn en wel Ilonka Koster. Ondanks de voortdurend overvolle sluis, bleef zij rustig en vakkundig haar verantwoordelijke taak uitvoeren. Ze trok zich niets aan van de vele op- en aanmerkingen door de beste stuurlui die aan de wal zaten tijdens het schutten. Ze nam toch even de tijd om mij te vertellen dat de chaotische toestanden, zowel in, als aan beide zijden voor de sluis, grotendeels verleden tijd zijn door het plaatsen van goede aanlegsteigers aan beide zijden voor de sluis. Nauwelijks had zij die woorden uitgesproken of een dame op de voorplecht van een binnenvarend middelgroot jacht, met aan het roer een bepaald niet geroutineerde stuurman (haar echtgenoot?) kreeg van hem luidkeels het bevel om op de voorplecht het touw in haar handen over de bolder te gooien. Overmand door nervositeit, verhoogd door de priemende ogen van de vele toeschouwers, had ze helaas niet in de gaten dat ze op een deel van het touw stond, daardoor verloor ze bij het gooien,  even haar balans , zocht in paniek met één been steun op de kade, maar door deze beweging duwde ze de nog niet vastgelegde boot met haar andere been weer van de kade af.  Ondanks haar gevorderde leeftijd kwam ze hierdoor in een fraai uitgevoerde gymnastische spagaat terecht. Qua uitvoering zou die bij wedstrijden een hoog cijfer hebben gehaald. Een geluk bij een ongeluk was dat er aan de andere kant van het jacht een klein bootje lag en de eigenaar daarvan zag de bui al hangen en duwde uit alle macht haar boot weer terug. Door dit geluk bij een ongeluk kon de ongelukkige dame toch nog zonder letsel uit die spagaatstand komen en een feilloze afsprong maken. Applaus was haar deel. Op dit soort komische situaties zat dus iedereen op die stoelen langs de kade te wachten. Ja, ondanks alle maatregelen om chaos te voorkomen, blijft het daar tijdens een zomers weekend toch een doorlopende theatervoorstelling met succes verzekerd.   

De Zanderijsluis in Nederhorst den Berg.

Al ligt de sluis een beetje buiten de route van het bekende rondje Wijdemeren, de aanwezigheid van die sluis mag bepaald niet onvermeld blijven. Bij de Hinderdam geeft hij  vanaf de Vecht toegang tot de bijzonder fraaie Spiegel- en Blijkpolderplas, vice versa. Ook daar functioneerde tijdens mijn bezoek een vrouwelijke en charmante sluiswachter en wel Ineke Tovar uit Weesp. De sluis is in eigendom van Waternet en de brug van de Provincie. De sluis is 8 mtr breed, 40 mtr lang en 2.80 mtr diep. Het schutschema van de sluis is van 1 juni tot 15 september: van maandag t/m vrijdag van 10.00 tot 11.00 uur en van 17.30 tot 20.00 uur. Op zaterdag, zondag en feestdagen: van 10.00 tot 12.00 uur en van 17.30 tot 20.00 uur. De Spiegelplas zelf is een mooie en rustige recreatieplas, met glashelder water en omringd door schitterende natuur, veelal in eigendom van Natuurmonumenten. Voor de recreanten liggen er  een aantal strandjes en op een bij de sluis te verkrijgen kaart van de Spiegelplas staat duidelijk aangegeven waar men mag aanleggen en wat de verdere regels zijn. Het is meer dan de moeite waard om deze plas eens te gaan verkennen. Dat ook hier sprake was van een gezellige vakantiestemming bleek wel toen de enthousiaste en kliëntvriendelijke Ilona Tovar, die altijd ’s morgens de sluis bediend, van een zeer tevreden jachteigenaar uit dank voor de goede service een heerlijk fles wijn kreeg aangeboden. Ze was er zichtbaar verlegen onder.

Conclusie

Om tijdens zo’n bijzonder fraai zomerweekend als dat van 26 en 27 juli j.l., per fiets binnen onze gemeente op  verkenningstocht te gaan, heeft een heilzame uitwerking. Je word je er namelijk weer eens van bewust in wat voor prachtig plassengebied wij hier wonen en kunnen recreëren. Een ideale situatie om even afstand te kunnen nemen van de dagelijkse beslommeringen en van die grote wereld om ons heen., Daarbij  kom je ook nog eens tot de ontdekking komen dat het met onze economie nog niet zo slecht is gesteld. De watersportcentra draaiden op volle toeren en aan luxe vaartuigen in alle vormen en maten bleek er tijdens dat weekend totaal geen gebrek. Laten we hopen dat er nog enige van deze zomerse wekenden zullen volgen, want het is hét medicijn tegen het doemdenken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: